تقدیم به زلفا سحر

 

تقدیم به زلفا جان سحر

خواستم دسته گلي بچينيم
از گل  ار غوان
    دسته اش كنم
         با ساقه هاي گل  پيچك
            يك برگ به زلفت
                و دسته گل را
                 به دستان كوچكت هديه كنم

كاش پرنده ي بودم خوش آواز
   پر مي زدم به آسمانهاي دور
      از ابرهاي آب آمودريا
          برايت پيراهني مي ساختم
                    و
            به تو هديه مي دادم

و كاش این جا پيشم بودي
        تا به آغوش مي گرفتم
               و
              شبها
                كه خوابت مي آمد
                  برايت قصه ي سندريلا مي خواندم
" زلفا " جان
           دوستت دارم
                و
             تولدت مبارك

شعر حضرت ابوالمعانی بیدل

چو شمع یک مژه واکن ز پرده مست برون آ

بگیر پنبه ز مینا قدح بدست برون آ

نمرده چند شوی خشت خاکدان تعلق

دمی جنون کن وزین دخمه های پست برون آ

جهان رنگ چه دارد بجز غبار فسردن

نیازسنگ کن این شیشه از شکست برون آ

ثمر کجاست درین باغ گو چو سرو و چنارت

ز آستین طلب صد هزار دست برون آ

منزه است خرابات بی نیاز حقیقت

تو خواه سبحه شمر خواه می پرست برون آ

قدت خمیده ز پیری دگر خطاست اقامت

زخانه یی که بنایش کند نشست برون آ

غبار آن همه محمل بدوش سعی ندارد

بپای هر که ازین دامگاه جست برون آ

امید یاس وجود و عدم غبار خیال است

از آنچه نیست مخور غم از آنچه هست برون آ

مباش محو کمان خانهء فریب چو بیدل

خدنگ ناز شکاری ز قید شست برون آ